نمیدانم چرا انسان هر چقدر بقول خودش متمدن تر میشود نسبت به همنو عانش بیرحم تر میشود دیگر مانند یک ماشین رفتار میکند و کم تر شبیه انسان است مانند ماشینی که به هر بهایی میخواهد یک مسیر را تا مقصد بپیماید حالا حتی اگر وسط راهش هزاران نفر را به خاک سیاه بنشاند.واقعا سخت است ادامه زندگی با وجود این همه تمدن.

قدیم هر وقت از خانه دور میشدم دلم میگرفت فکر میکردم غربت بخاطر فاصله از زادگاه است زمان گذشت تا فهمیدم غربت بخاطر دوری از کسانیست که برایت عزیزندبرای انسان هایی که شاید دیگر شبیه آنان را نیابی برای انانی که بی هیچ منتی برایت دلسوزی میکنند برای کسانی که بخاطر موفقیتت از ته دل خوشحال میشوند. حیف که خیلی دیر فهمیدم زمانی که دیگر آنها را کنار خودم نداشتم زمانی که در وطنم احساس غربت کردم تازه فهمیدم غربت بخاطر دوری از سرزمین نیست بخاطر دوری از عزیزان است...

برایم همه چیز تکراری شده است تعجب میکنم از آدم هایی که شب و روز خود را به بطالت میگذرانند ولی حسرت جوانی به اصطلاح از دست رفته خود را میخورند نمیدانم اگر خداوند نعمت مرگ را به انسان عطا نمیکرد بعضی آدمها تا کجا میخواستند در توهمات خود به پیش بروند.

دنیا را زیاد جدی نگیر حتی در سخت ترین لحظاتش ....دنیایی که به نفسی بند است.... هیچ چیز انقدر که تصور میکنی ارزش ندارد پس چه خوب میشود اگر دستانت را باز کنی و با همه مهربانتر شوی آغوشت را به روی همه باز. کنی که دنیا را برای همه بهشت کنی... کاش وقتی که انسان تصور میکند هیچ کس را یارای مقابله با او نیست کمی بیندیشد و از سرنوشت گذشتگان و اطرافیانش عبرت بگیرد...

انسان ها چقدر عجیب شده اند طوری یک دروغ را به تو میگویند گویی که خودشان آن را باور کرده اند و ذره ای به دروغ بودنش شک ندارند چه سخت است میان بعضی آدم ها باشی که سال هاست واژه ای بنام صداقت را به خاک سپرده اند و باورشان اینست که بدون آن بهتر میشود زندگی کرد و طوری رفتار میکنند گویی که حتی جای خالیش را نیز احساس نمی کنند.

روزهایی در زندگی آدم وجود دارد که بی بهانه دلتنگ میشود گویا به دنبال گمشده ای که میداند هیچ وقت او را پیدا نمیکند میگردد.لحظات مبهمی است وقتی دلتنگ میشوی کاش هیچ وقت هیچ کس در وجود ما به بت تبدیل نشود که روزگارمان سیاه میشود با این عمر کوتاه تا کجا میتوان با این دلتنگی های گاه و بی گاه از روزها و سا

تنهایی ام را بهانه نمی کنم اما سخت است در هیاهوی زندگی گاهی وقت ها دلت انقدر بگیرد که دنیا با تمام وسعتش برایت یک زندان انفرادی شود خیلی سخت است که احساس کنی یک طناب به دور گردنت پیچیده و دارد خفه ات میکند خیلی سخت است کاش بفهمند.

کاش روزی برسد که همه به این باور برسند که خیلی ساده میشود مهربان بود ومهربانی کرد وخیلی ساده میشود بهشت را همین جا ساخت وباز خیلی ساده تر میشود دست انسانی را گرفت و با خود به جاده زندگی برگرداند ،مهربانی کار زیاد سختی نیست گاه با یک لبخند میشود دنیای آدمها را دگرگون کرد اما افسوس که امروز ادمها برای